Polatlı’nın uçsuz bucaksız buğday tarlaları, rüzgarın sürekli dalgalandırdığı yeşil denizler, uzak köy yolları, eski samanlıklar, gizli çiftlik evleri ve gece gökyüzünü tamamen kaplayan yıldızlarıyla dolu geniş ovalarında, gün batımı tarlaları altın rengine boyarken rüzgar başakları fısıldıyor, uzak bir traktör sesi yavaşça kayboluyor, hava serinliyor ama içindeki sıcaklık giderek yükseliyor, toprak kokusu, taze ekmek ve hafif saman aroması burna doluyor, yıldızlar tepede sonsuz bir gökyüzü çiziyor. Şehir ışıkları yok, telefon sinyali zayıf, kimse seni görmüyor, kimse karışmıyor, sadece doğanın sonsuz sessizliği ve içindeki özgür arzular var. Gece tarlaların ortasında daha yeni başlarken kendini bu geniş, özgür ve gizli dünyaya bırakmak istiyorsun. Hazır mısın Polatlı’nın tarla kenarındaki gizli evlerde başlayan, samanlıkta ya da açık havada sabaha kadar süren tutkulu bir kaçamağa, her şeyin doğal akışta olduğu, arzuların özgürce patladığı, tamamen gizli ve unutulmaz bir deneyime?

Defne, 27 yaşında, uzun esmer saçları rüzgarda uçuşan, ela gözleri karanlıkta bile derin parlayan, atletik ve kıvrımlı bir vücut, güçlü bacaklar, dolgun kalçalar, sırtında küçük bir dövme ve kollarında ince bileklikler olan özgür ruhlu bir kadın. Dudakları öpüldüğünde tatlı bir iz bırakıyor, teni güneşten bronzlaşmış ve pürüzsüz, hareketleri akıcı, cesur ve doğal, gülüşü içten, davetkar ve biraz utangaç, sesi kısık ama etkileyici, konuşurken gözlerinin içine bakıyor. Defne Polatlı’nın en güzel tarla kenarı evlerini, eski samanlıkları, gizli çiftlik kulübelerini, ovaların kuytu köşelerini ve rüzgarın en güçlü estiği tepeleri yıllardır geziyor. Kapıyı açtığında üstünde hafif bir elbise ya da kot şortla “gel, içeri gir, rüzgar sert” diyor, evin önünde küçük bir ateş yanıyor ya da verandada şarap ve peynir tabağı hazır, tarla manzarasına karşı oturuyor, önce rahatça sohbet ediyor, şehirden nasıl kaçtığını, doğada ne hissettiğini, gizli arzularını soruyor, sonra birden elini tutuyor, saçlarını okşuyor, “burada kimse görmüyor, özgürüz” diye fısıldıyor, boynunu öpüyor. Kıyafetler yere düşüyor, tarlanın kokusu tenlere karışıyor, açık havada ya da evin içinde saatlerce süren tutkulu bir yakınlık başlıyor, sabah gün doğarken tarlalar altın rengi olurken uyanıyorsun, yanında hala sıcak bir beden, özgürlük hissi ve tarla kokusu.

Polatlı’nın bu kısmı tamamen geniş ovalar ve özgürlük. Buğday tarlaları, rüzgar, toprak, sonsuz gökyüzü… İnsan az, ses az, sınır yok. Telefon çekiyor ama kimse aramıyor, saat yok, kimse ne yaptığını bilmiyor, gizlilik garanti. Defne tam bu ortama göre biri: şehir kurallarından uzak, doğada rahat, arzularını gizlemiyor, hem lider hem teslim, hem yavaş hem tutkulu. Verandada “ne istiyorsun, söyle” diyor ve hemen harekete geçiyor. Bazen tarlaya açılan kapıyı aralıyor, bazen samanlığın içine çekiyor, bazen açık havada battaniye seriyor. Her şey spontane, her şey özgür, her şey gizli.

Kuralları az ve net:

• Buluşmadan önce mutlaka kısa bir sohbet. Tarla kenarında ya da evin verandasında 40-80 dakika. Ne istediğini, neyi istemediğini açıkça konuşuyorsunuz, uyum yoksa nazikçe veda ediyor.
• Korunma şart, çantasında kaliteli prezervatifler var, birkaç paket.
• Temizlik önemli, duş ya da ıslak mendil hazır, doğada bile titiz.
• Rahatsız olduğunda tek kelime yeter, anında durur, saygı her şeyin üstünde.

İlk buluşma genellikle Polatlı’nın tarla kenarı bir kafesinde ya da yol üstü bir durakta oluyor. Oradan birlikte eve ya da kulübeye gidiyorsunuz. Yol boyunca pencereyi açıyor, rüzgarı hissettiriyor, elini tutuyor, “burada her şey farklı, özgürsün” diyor, arada durup tarlaları izliyor, saçını okşuyor. Eve varınca her şey akıyor. Verandada öpüşme başlıyor, sonra tarlaya ya da evin içine geçiyorsunuz. Defne hem tutkulu hem özenli; ritmi senin arzuna göre ayarlıyor. Oralde uzun ve derin, analde güçlü ama kontrollü, açık havada sevişmeyi seviyor, oyuncakları da getiriyor, “deneyelim mi?” diye soruyor, her şey senin keyfine göre şekilleniyor.

Mesajlaşırken direkt ve gizemli: “Akşam tarlalarda mısın?”, “Verandada şarap açtım, gel”, “Rüzgarı birlikte hissedelim”, “Tarlada battaniye serdim” gibi mesajlar atıyor. Fotoğrafları genelde tarla manzaralı, yüzünü tam göstermiyor, merak uyandırıyor. Buluşma öncesi kısa konuşma istiyor, “sesini duymak lazım, enerjiyi hissedeyim” diyor.

Çiftle görüşmeyi de seviyor ama sadece rahat ve uyumlu insanlarla. “Herkes özgür olmalı, kimse sıkılmasın” diyor. Böyle gecelerde genelde verandada başlıyor, sonra tarlaya ya da eve geçiliyor, gece uzadıkça uzuyor, rüzgar ve yıldızlar eşlik ediyor.

Sınır konusunda tavizsiz. Bir keresinde biri fazla ileri gitmiş, Defne sakin “bu kadar” demiş, uğurlamış. “Özgürlük saygı ile olur, herkesin keyfi önemli” diyor.

Sabah tarlalar arasında kahve yapıyor, gün doğumu izliyor, “bir tur yürüyelim mi, rüzgarı hissedelim?” diye soruyor. Tarlalar altın olurken birlikte fotoğraf çekiyor (silmek kaydıyla), “tekrar gel, bu sefer gündüz de kalalım, tarlalarda koşalım” diyor. Dönüş yolunda bile gülüyor, özgür hissettiriyor, kapıya kadar uğurluyor.

Polatlı Defne ile tamamen kaçış demek. Şehir unutuluyor, sadece tarlalar, rüzgar, yıldızlar ve iki kişinin (ya da üç kişinin) arzuları kalıyor. Gizlilik, özgürlük ve tutku bir arada.

Hazır mısın bu gizli, tutkulu ve özgür kaçamağa? Defne seni tarlaların ortasında bekliyor.